SCOTI

SCOTI
Britanniae populi Seprentrionales, post Pictos, antiquissimi, quondam Anthropophagi, teste B. Hieronymô l. 2. contra Iovinianum. Quid (inquit) loquitur de ceteris nationibus, cum ipse adolescentulus in Gallia viderim Scotos, gentem Britannicam, humanis vesci carnthus, et cum per silvas porcorum greges, et armentorum, pecudumque reperiant, pastorum nates, et feminarum papillas solere abscindere, et has solas ciborum delicias arbitrari? Amm. Marcellin. l. 16. c. 4. l. 27. c. 8. primus inter scriptores Latinos eorum meminit, quos ex Hispaniae Cantabria oriundos, atque inde in Hiberniam migrantes, tandem in Scoria sedem fixisse dicit. Buchananns illos quidem ex Hispania quoque arcessit, sed a Celtis, Pyrenaeos transgressis, illos oriundos asserit. Matth. Westmonasteriensis, ex Pictorum cum Hibernicis feminis connubio natos, sisque ex diversitate hac nationum, nomen haesisse vult: Scot enim illud dicitur, quod ex diversis rebus in unum acervum congregatur: de qua voce vide Henr. Spelmannum Glossar. Archaeol. Sed refellit sententiam ipse Beda, qui Pictos a Scotis Hiberniae uxores periisle refert, vide infra. Guydhyl Britannis, teste Lhuydô, a pictura quasi Picti appellati, teste Isidorô, vel ab obscuritate ac tenebris, quae σκότος dicuntur. An vero Scoti prius Hiberniam occupârint, diiudicent alii ex historiis. Illud certum (inquit Ferrarius) nomen Scoriae utrique regioni fuisse commune; ac Scotos, eiectis Pictis, regione potitos, illi nomen indidisse. Scotos etiam (quos alii, inter quos Camdenus, a Scythis voce depravatâ dictos putant) olim in Hiberniâ consedisle, nomenque Scotiae ipsi Hiberniae indidisse, et illam etiam Scotiam per aliquot saecula appellatam fuisse, invenitur apud Orosium, D. Prosperum, Isidorum, Bedam, Bernardum, etc. Regnum horum antiquissimum, trecentis ante Christum natum annis, et amplius, primordia sua duxisse sunt qui dicant, quod eversum a Maximo Tyranno, instauraverit Fergusius, circa A. c. 422. E cuius posteris mortuô sine prole Alexandrô III. A. C. 1286. vel 1290. inter Robertum Brussium et Iohannem Balliolum, matribus Scotiae regum familiae natis, diuturna de regno contentio fuit: donec ab utrisque arbiter electus Eduardus III. Angliae Rex Balliolum aemuloi praetulit. Eipostea Robertus I. successit, cuius filiô Davide mortuô sine liberis, A. C. 1371. regnum pervenit ad Robertum II. ex familia Stuardorum, in qua etiamnum floret. Fidem Christianam hauserunt hi populi, sub Donaldo Rege cui summissi a Victore Episcopo Romano Enangelii praecones sunt. Primus post haec illis Episcopus a Caelestino Palladius obtigit, A. C. 440. ubi et Pattitus tum floruit, Hibermiae Apostolus, Servatius item, qui non solum in Scotia, sed et Orcadibus insulis Christum praedicavit. Germanus dein Antissiodorensis et Lupus Trecensis pelegianis Scoris haereseos suae venenum propinantibus acriter restiterunt. Sequentibus temporibus saeculi torrente abrepti, sub Iacobo V. caliginem errorum denuo exire coeperunt, iactis Reformatioms fundamentis, a Patritio Hameltono martyre, et Ioh. Cuoxo: frustra Cardinali Santandreanô obnitente. Postmodum plenius Euangelii lux affulsit, sub Iacobo VI. qui Elisabethae Anglicae haeres, Scotiam Angliae iunxit, pater Caroli I. avus Caroli II. hodie M. Britanniae feliciter imperantis. Horum regio Scotia dicitur, portuosa admodum pascuis magis, piscibusque, quam frumentô abundans, metallorum quoque ferax. Est et aliqua equis eius gloria: Luporum inprimis ibi ingens numerus: olim Caledonia, de qua Tacitus in Agricolae vita, c. 10. 11. Vulgo Albania olim Matth.
Westmonasterlensi, hodieque Albayn, teste Lhuydô, nunc Scotland, ab Anglia monte Cheviotâ discreta, in plures regiones divisa: in qua Alata Castra, sive Edinburgum, urbs regia, Andreapolis, et Glasquum metropoles. Grampiô monte asperô et informi (cuius Tacit. ibid. c. 29. meminit) bifariam dividitur. Is enim a Germanici maris litore, ad ostia Deae fluminis, latera Aberdoniae abluentis, per mediam Scotiam, in Hibernicum mare tendens ad lacum Lomundum sistitur. Incolae qui cis Grampium montem Meridionalem partem habitant, Anglicô loquuntur idiomate, suntque bene morati, et humaniores, nisi quod ad vindictam plus aequô propendere dicuntur: Nec abs re de his Ioh. Barclaius, in Icone animorum: Musae numquam delicatius agunt, quam ubi in Scotos inciderunt. Primiproin scholas Anglis, Hibernis, Belgis et Norvegis aperuisse, ac ini Europa Academias fundâsse leguntur, Ferrar. Inter eos maximus natu filiorum patri succedit, reliquis portione certâ legibus definitâ acquiscere iussis. Qui alteram partem Septentrionem versus accolunt, genus hominum asperum ac longe durissimum est: Hi linguâ, vulgo Gachtlet dictâ, quae Hibernis quoque familiaris, uti solent, in victu vestimque antiqui moris tenacissimi: prompti arcu et sagittis, montana incolunt, ad seditiones proni: horum maiores humanâ carne vesci solitos referunt scriptores, feminasque viris bellando permixtas: In genere eadem Scotis cum Anglis ad bellum propensio est, laboris apprime patientes, peditatu inprimis valens. Plurima habet regio haec miranda, ut colligitur apud Hectorem Boetium, quem vide. In Gallovidia lacus est, Myrtotum dictus, cuius una pars, aliarum aquarum more, gela hieme concrescit, altera nullis frigoribus congelari porest. Sunt in Carictae regione ingentis magnitudinis boves, quorum caro tenera suavisque usui est: ceterum pingue numquam concrescit, sed olei lienidi instat semper fluit. In Coyl provincia haud plus decem milibus passuum ab Aer oppido, saxum est 12. vix pedes altum
extensumque 33. cubitorum spissitudine, haud immerito ab incolis Surdum appellatum: nam quantumvis ingentem strepitum sonitumque vel etiam bombardâ edas, ab uno latere, ex adverso haud exaudiri queat, nisi quam remotissime absis, tum enim sonus facile percipitur. In Lemos, quae Ptolemaeo Lelgovia dicitur, lacus est longe maximus, Loumund vernacule dictus, qui supra 24. milliar. in longitudine extensus, 8. in latitudine, 30. insulas complectitur, quarum pleraeque vicis frequentibus habitatae, templa sacellaque divis dicara habent. Tria in hoc memoratu digna reperiuntur, nam pisces illic esui humano suaves pinnis carent: lacus interdum, nullô flante ventô ita impense concitatur, ut vel audacissimos nautas, quominus solvant, deterreat, unde, ventô cessante, naves mediô cursu correptae cum maximo discrimine iactantur, et nisi portus quispiam forte propinquus adsit, plerumque evertuntur: Deinde est Insula quaedam gregibus armentisque pascendis uber, sed quae natans fluctuansque quo venti impellant huc illuc feratur. Constans fama est, lapidem in Arcadia nasci, qui si paulo diutius stramentis stuppisve supponatur, incendium faciat. Ad Slavis, castellum in Buthguhania, antrum est admirandae naturae, aqua enim in id instillans, tractu remporis in candidissimum convertitur lapidem, qui nisi certô annorum curriculô eximerentur, olim iam iam plenum illis fuisset. Nullus in hac regione mus maior conspicitur, nec, si importetur, vitam ducere porest. Ad ostium Fortheae fluminis in medio
mari altissimus scopulus est, ex cuius summitate fons aquae largissime admitando naturae miraculô scaturit: ab Edimbuago plus minus duobus passuum milibus, fons, cui olei guttae innatant, scaturit eâ vi, ut si nihil inde collegeris, nihilo plus confluat, quantumvis autem abstuleris, nihilominus remaneat: valetque hoc oleum contra varias cutis scabrities. Vide praeter retro laudatum boetium, Ioh. le Maire, seu maiorem, Georgium Buchananum et Iohan. Lesaeum de rebus Scoticis: Venerabilis Beda, Gildas Sapiens, Godofredus Monumetensis, Guil. Malmesburiensis, Rogerius Hovedenus Henr. Huntingdoniensis, Ethelverdus Ingulphus, Ioh. Asserus, Guil. Neubrissensis, Matth. Parisiensis Thomas Walsinghamus, Matth. Westmonasteriensis, Ranulphus Cestriensis, Thomas Morus, Ioh. Fraissardus, Polydorus Virgilius, Georgius Lilus, Nicolaus Trivetus, Richardus Graftonus, alii, Britonum et Anglorum gesta describentes, Scotiae quoque meminerunt. Andreas Duchesnius, Gallicâ Linguâ edidit Historiam Angliae, et Scotiae et Hiberniae: David prro Chambraeus, Paulus Ioutus, Camdenus, Pelleforestus, Florimundus Raimundus, Sanderus, Gasula, Daviti, Baronius, Spondanus, Cluverius, Sanson, Du Val, Brietius etc. in scriptis suis eius subinde mentionem iniciunt. Hinc Scoticus Claudian. de laud. Stilic.
l. 2. v. 254.
------ Ne bella timerem
Scotica, vel Pictum tremerem.
Unde Scoticae leges, quae variae. Ut omittam, quas, ante susceptum Christi characterem, habuerunt, de quibus vide Hieronym. in Ep. ad Oceanum, et Scriptores Scoticos in Eduino III. exstant candidae aliae Kennethi Regis, qui Pictorum cum regno populum delevit, sub A. C. 839. et Macbethi, qui ferrô sustulit Duncanum Regem circa A. C. 1046. earum capitula Hectore exhibente Boethiô. Reliquas concinnavit Shenaeus. Vide Henr. Spelmannum Glossar. Archaeol et infra in Scotia: adde de Scotorum, Pictorum et Actacottorum in Britanniam expeditione, B. Rhenanum Rer. German. l. 1. cum Notis Cl. Ortonis ICri p. 225.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.

Look at other dictionaries:

  • Scoti — or Scotti (Old Irish Scot , modern Scottish Gaelic Sgaothaich ) was the generic name given by the Romans to the Celtic Gaels who raided from Ireland. Some of them, from the nascent Ulster Kingdom of Dál Riata, migrated to Argyll, the Inner… …   Wikipedia

  • scoţi — SCÓŢI s.m. pl. Triburi celtice care populau iniţial vestul şi nordul Islandei şi care în sec. V VI s au stabilit în nordul insulei britanice. – Din fr. Scots. Trimis de LauraGellner, 19.07.2004. Sursa: DEX 98  scoţi s. m. pl. Trimis de siveco,… …   Dicționar Român

  • Scoti — Tribe or group of people speaking Gaelic living in the northeast of what is now Ireland. They began raiding in the 3c and then migrated to Scotland during the 5c. In early texts, references to Scotia or the Scoti are to these people. After… …   Dictionary of Medieval Terms and Phrases

  • SCOTI — Sharing Career Opportunities and Training Information (Academic & Science » Universities) *** Sonomatic Confirmation Of Tracheal Intubation (Medical » Hospitals) …   Abbreviations dictionary

  • ṡcoti — श्चोति …   Indonesian dictionary

  • Scoti versus de alpbabeto — стихи (латинские) неизвестного шотландца об алфавите. Стихи эти представляют первый несомненно христианский памятник поэзии загадок. Предметом этих загадок анонимный автор, живший в VII VIII веках, сделал буквы алфавита, для чего пользовался… …   Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона

  • Hotel Scoti — (Флоренция,Италия) Категория отеля: 1 звездочный отель Адрес: Via Tornabuoni 7, Торнабуо …   Каталог отелей

  • Скотты — (Scoti) название кельтского племени, которое первоначально жило в Ирландии, с середины IV ст. по Р. Хр. вместе с никтами (см.) предпринимало нападения на Британнию, а впоследствии переселилось в северо зап. Шотландию (см.) …   Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона

  • СКОТЫ —    • Scoti,          упоминаются лишь у позднейших писателей наряду с пиктами, как родовое племя каледонцeв в южных частях Шотландии и Ирландии. Атт. Маrc. 27, 8. 26, 4 …   Реальный словарь классических древностей

  • ИОАНН ДУНС СКОТ — [лат. Ioannes (Johannes) Duns Scotus] († 8.11.1308, Кёльн), средневек. философ и богослов, католич. священник, член монашеского ордена францисканцев; в католич. Церкви прославлен в лике блаженных (пам. зап. 8 нояб.). Жизнь. Иоанн Дунс Скот. 1473… …   Православная энциклопедия

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.